Claudine’s “Emma”-blog

Nu ik me toch aan het ergeren ben aan krantenartikels, kan er misschien nog wel eentje bij.
Maar hierna komt zeker positief nieuws, beloofd

Dit stond in Het Belang Van Limburg:

Sinds nieuwjaar loopt op Eén de eerste Vlaamse telenovelle, ‘Emma’, over een meisje dat haar weg moet zoeken in de wereld van de media. Haar vader is in de eerste aflevering in onduidelijke omstandigheden verdronken en nu staat ze alleen want met haar stiefmoeder klikt het niet. De serie wil o.m. een kijkje bieden achter de schermen van een tv-productiehuis en dat kijkje is nogal ontluisterend. De presentatrice van de latenightshow ‘Tien Uur Tien’ – door haar collega’s bestempeld als ‘baaspoepster’ – had haar baan te danken aan de verongelukte man en wordt wegens kelderende kijkcijfers vervangen door Myra, gespeeld door Andrea Croonenberghs. Dat was de stand van zaken na drie afleveringen, die niet veel goeds voorspellen. De situaties zijn karikaturaal, de dialogen klinken onnatuurlijk en omdat de twee personages die de kijker moet gaan haten worden vertolkt door de twee meest bekende tv-gezichten van de cast, kregen Andrea Croonenberghs en Karel Deruwe rare kapsels aangemeten. Het helpt niet om ook maar enigszins in hun bordkartonnen personages te geloven. Lieve Vercauteren, die de titelrol speelt, lijkt als actrice voorlopig even onervaren als haar personage.

Persoonlijk vind ik Andrea wel iets hebben met haar pruik.Het staat haar goed en je gelooft echt in het personage, want waarom vind iedereen haar anders een ‘bitch’?
Als ze geen goede actrice was, dan had ze toch nooit in zoveel Vlaamse fictiereeksen mogen spelen.

Andrea, je bent echt keigoed! En leve de hele Emma-cast

Het viel me op dat sommige media zich extra negatief uitlaten als het gaat over Emma. Dit noemen ze bij De Standaard bijvoorbeeld een column (en dan nog de ‘media watcher’), wel wel wel…

Over de scenario’s van Emma is al veel geschreven, maar zo maar wat kritiek opgooien zonder eigenlijk echt iets te vertellen, dat kan wel.

Allemaal Emma EMMA. Bij mij roept die naam altijd het beeld op van de teringlijdende tankstationuitbaatster uit mijn kindertijd. Nochtans gaat het hier om de nieuwe prime time Prinses van Eén. De verwachtingen waren hooggespannen, de oorspronkelijke kijkers met velen, maar Emma is blijkbaar een koningskind van het Laurent-allooi, want we kijken steeds minder en vinden het maar niets. Nu hadden u en ik, ondanks een oudejaarskater om Shane McGowan jaloers te maken, al bij de eerste aflevering doorwrocht wat het probleem’ is met ons Emma: de peenharen pruik van La Croonenberghs. Nog eerder geloven we dat koningin Fabiola in haar eigen haar rondloopt! U begrijpt dat het prijskaartje van 103 afleveringen home made fictie zo’n zonneklare analyse niet verdraagt. In de schaduw wordt dan ook gefluisterd dat wij (de spontaan genietende Eén-kijkers) nog moeten wennen aan het nieuwe’ format van de telenovelle. Voor wie het nog niet heeft gehoord – u woont 20.000 mijl onder de zee?- de telenovelle is de recentste rattenvanger van Televisiehamelen: een soap met een einde (oef!) en een Allemaal Sam’-boodschap.

Allemaal Emma dus. Niets nieuws op de flatscreen trouwens. Lezers met een goed geheugen of een slechte smaak herinneren zich het Braziliaanse Escrava Isaura dat de BRT-televisie op het hoogtepunt van haar opvoedkundige kramp op onze beeldbuis losliet. Of Sinhß Moça, de kapster met een missie uit de jaren 1980. Die series gingen ook over een meisje en over emancipatie maar waren vooral memorabel omdat een volle minuut Portugese meerwaarde in minder dan tien woorden kon worden ondertiteld. Maar ja, zij stammen uit de tijd dat de dieren nog spraken en Ben Crabbé een froufrou had – haar’ is duidelijk een centraal thema in dit telenovelleverhaal. En ons Emma is natuurlijk een eigentijdse vrouw, die weet wat ze wil, en vecht tegen volhardende vooroordelen. Misschien hebben de duistere stemmen gelijk. Misschien ligt het aan het format. Maar dan is het struikelblok niet de moeilijke’ boodschap die erin is verwerkt.

Als zelfs de Emma-cast, pokkenpruik op het hoofd, in alle bladen verkondigt dat het emancipatiethema bijzaak is, waarom zou het publiek er zich dan aan storen? Trouwens, als eenmaal VTM haar Sara-novelle op ons loslaat, ongetwijfeld met de diepgang van een bericht aan de reiziger’, zullen we ons maar al te graag Allemaal Emma voelen. Al zal dat voor mij altijd met de geur van diesel zijn. Waar de kijkers het volgens mij wel moeilijk mee hebben, is dat ze voor de zoveelste keer tot het keurslijf van een schier dagelijkse, klokvaste afspraak’ worden verlokt.

De meesten van ons hebben geen flauw idee wat we morgen gaan eten, laat staan over vijf of tien weken. Maar dat Emma er telkens bij zal zijn, is nu al een feit. Zelfs als het om ons lievelingsgerecht gaat, willen we niet tekenen voor zoveel zekerheid. Waarom dan voor een dagelijks bord fletse themapuree met eenheidsworst, nipt overgoten met een vinaigrette van levensles? De onwrikbare programmaschema’s met kundig getegenprogrammeerde, nooit eindigende, met concurrentievrezende stiptheid aangeboden series, die zelfs voor geen kerstuitzending van de Sound of Music mogen wijken (werkelijk op GEEN ENKEL kanaal te zien dit jaar, een schande!), dat is toch om knettergek van te worden als spontane genieter’?

Wat is het toch met die negatieve “vibe”??? Wat meer naar Emma kijken zou zeker geen kwaad kunnen

Volgens mij zijn er trouwens heel wat programma’s die veel slechter gemaakt zijn waarover je geen woord leest.

De kritiek is meestal ook gebaseerd op één aflevering of op enkele scenes (van de 103 in totaal!), want dit artikel verscheen al op 15 januari. Is dat dan geloofwaardig?

Maar ja, ik laat ze maar denken hé.
Ik vind Emma nog steeds goed en heel luchtig gemaakt, niet wat we gewoon zijn zo laat op de avond. En geef toe, het is juist moedig om nieuw talent aan bod te laten komen in volle prime-time.

Claudine